ABD kuvvetlerinin ve silahlarının Körfez’den kaydırılması: İsrail’e etkisi ne?

Bu rapor, işgalci devlet kaynaklarında yayımlanan ve ABD'nin bölgedeki askeri hareketliliğini, özellikle de yakıt ikmal uçaklarının yeniden konuşlandırılmasını ve bunun İsrail havaalanları üzerindeki etkilerini inceleyen makaleleri ele almaktadır. İsrail kaynakları, bazı ABD kuvvetlerinin Körfez ülkelerinden Ürdün'e kaydırıldığını ve İsrail'in hava savunmasında ABD kapasitelerine bağımlılığını sürdürdüğünü belirtirken, İran saldırılarının Akabe ve İsrail hava sahasına kadar uzandığına dikkat çekmektedir. Ben Gurion Havalimanı'ndaki ABD askeri varlığı, operasyonel boyutun ötesine geçerek, havalimanının sınırlı yakıt ikmal uçağı kapasitesi nedeniyle İsrail'in sivil altyapısı üzerinde baskı oluşturmaktadır.
Rapor, ABD'nin tırmanmanın seyrini tam olarak kontrol edemediği, İran'ın çatışmanın maliyetini Washington'ın bölgesel müttefiklerine aktarmaya çalıştığı, ABD'nin ise saldırılarını hesaplı ve sınırlı tutarak Tahran'ı müzakereye zorlamaya çalıştığı bir tablo çizmektedir. Eli Klutstein'ın raporu, İran Devrim Muhafızları'nın Ürdün'ü hedef almasının nedenlerini açıklarken, Ürdün'ün bölgedeki ABD kuvvetlerinin büyük bir kısmına ev sahipliği yapmasını ve bu kuvvetlerin kısa menzilli İran insansız hava araçları ve füzelerinin menzilinden uzaklaştırılması amacıyla buraya kaydırılmasını vurgulamaktadır. Ancak Ürdün'ün sınırlı hava savunma kapasiteleri, İran'a ABD kuvvetlerinin hazırlık düzeyini hedef alma ve Ürdünlülere doğrudan mesaj iletme imkanı sunmaktadır.
Meir Ben-Shabbat'ın raporu, ABD ile İran arasındaki çatışmanın karşılıklı yıpratmanın ötesine geçerek fiili bir savaşa dönüşebilecek bir aşamaya yaklaştığını öne sürmektedir. ABD'nin bölgeye daha fazla savaş uçağı ve yakıt ikmal uçağı göndermeye hazırlanmasıyla eş zamanlı olarak, İran'ın Ürdün'deki Akabe şehrini hedef alması ve bu saldırının İsrail hava sahasına kadar uzanması, tırmanmanın yönünü açıkça göstermektedir. "Kan" yayın kuruluşunun raporu, Ben Gurion Havalimanı'nın ABD yakıt ikmal uçaklarını kabul etmesinin doğrudan yansımalarını ele almaktadır.
Havalimanları İdaresi Genel Müdürü Sharon Kedmi, havalimanının tek bir ek yakıt ikmal uçağını bile kabul edemeyeceği ve ek bir uçağın gelmesinin uçuş iptallerine yol açacağı konusunda uyarıda bulunmuştur. Bu durum, Ulaştırma Bakanı Miri Regev'in ABD yakıt ikmal uçaklarının havalimanına inişine getirilen kısıtlamaları kaldırma kararının ardından gelmiş, ancak Regev, Ben Gurion'da kalacak uçak sayısının sınırlı olacağını ve diğer uçakların askeri üslere taşınacağını belirtmiştir. Avi Ashkenazi'nin Maariv gazetesindeki raporu, ABD'nin mevcut çatışmayı büyük bir temkinle ele aldığını ve Tahran'ı doğrudan hedef almak yerine krizin belirtilerini tedavi etmekle yetindiğini açıklamaktadır.
İsrail'in durumu yakından izlediği ve ABD'nin İsrail'in tarafsız kalmasını tercih ettiği belirtilirken, İran'ın müttefiklerini güçlendirmeye çalıştığı ve İsrail'in Lübnan'daki tüneller konusunda operasyonel kararlar almayı planladığı vurgulanmaktadır. Ruya Merkezi'nin değerlendirmesi, İsrail'in varsaydığı ABD gücü imajı ile sahadaki pratik kısıtlamalar arasında bir açık bulunduğunu ortaya koymaktadır. ABD'nin kuvvetlerini yeniden dağıtmak zorunda kalması ve Ürdün'ün İran karşılığı için doğrudan bir hedef haline gelmesi, ABD askeri varlığının müttefikler için tam bir koruma sağlamadığı, aksine onların topraklarını ileri cephelere dönüştürebileceği gerçeğini göstermektedir.
İsrail'in ana sivil havalimanı üzerindeki baskı, ABD varlığının İsrail'in sivil altyapısı üzerinde bir baskı unsuruna dönüştüğünü ortaya koymaktadır. İsrail makaleleri, ABD'yi çatışmayı hızla sonuçlandırabilecek bir güç olarak sunmamakta, karşılıklı yıpranma ve fiili bir savaşa dönüşme ihtimalinden bahsetmektedir. ABD çıkarlarının İsrail'in İran üzerindeki baskıyı genişletme isteğiyle tam olarak örtüşmediği de belirtilmektedir.
Bu durum, bölgesel denklemde açık bir değişime işaret etmekte, çatışmanın ABD ile İran arasında sınırlı kalmayıp Ürdün, Körfez, İsrail, Lübnan, Suriye ve Gazze Şeridi'ne uzanan birbirine bağlı bir askeri baskılar ağına dönüştüğünü göstermektedir. Karşılıklı saldırıların sürmesi halinde, Körfez ülkeleri hem ABD hem de İran ile ilişkilerini yeniden değerlendirme zorunluluğuyla karşı karşıya kalabilir. ABD askeri teçhizatının Ürdün ve İsrail'e taşınması, Washington'ın kuvvetlerinin konuşlanmasına ilişkin riskleri yeniden değerlendirdiğini yansıtmaktadır.
Bu durum, ABD'nin Körfez'deki müttefiklerini korumaktan aciz olduğu algısını yaratabilir ve bazı Körfez aktörlerini İran ile daha geniş manevra ve temas alanları aramaya itebilir. Raporlar, bölgedeki ABD siyasi gerçekliğinin krizin tüm seyirlerini kontrol etme konusunda mutlak bir güç konumundan hareket etmediğini, ABD'nin hala büyük bir askeri üstünlüğe sahip olmasına rağmen diğer tarafların onun hesaplarını etkileyebildiği ve kararlarının maliyetini yükseltebildiği bölgesel bir ortamla karşı karşıya olduğunu ortaya koymaktadır. En önemli dönüşüm, ABD gücünün boyutunda değil, bu gücü sahadaki durum üzerinde tam bir siyasi kontrole dönüştürme kapasitesinin gerilemesindedir.
Yönetici Özeti
Bu rapor, işgal devletine ait kaynaklarda yayımlanan ve genel olarak bölgedeki ABD askerî hareketliliği, ABD kuvvetlerinin ve uçaklarının, özellikle de yakıt ikmal uçaklarının yeniden dağıtılması ile bunun Ben Gurion Havalimanı ve İsrail askerî havaalanları üzerindeki yansımaları etrafında dönen bir dizi rapor ve makaleyi ele almaktadır.
Metin, İsrail kaynakları aracılığıyla bazı ABD kuvvetlerinin Körfez ülkelerinden Ürdün’e kaydırıldığını, “İsrail”in hava savunmasında ABD kapasitelerine dayanmayı sürdürdüğünü ortaya koymaktadır; aynı zamanda İran saldırılarının etkileri Akabe’ye ve İsrail hava sahasına kadar uzanmıştır.
Ben Gurion Havalimanı’na ilişkin metinler, ABD askerî varlığının yalnızca operasyonel boyutla sınırlı kalmadığını, havalimanının daha fazla yakıt ikmal uçağını kabul etme kapasitesinin sınırlı olması nedeniyle İsrail’in sivil altyapısı üzerinde baskı oluşturmaya başladığını göstermektedir. Metin ayrıca, İsrail’in ABD-İran çatışmasındaki gelişmeleri ve bunun Lübnan, Suriye ve Gazze Şeridi’ndeki olası yansımalarını izlediği bir dönemde, ABD’nin İsrail içindeki askerî varlığının genişlediğini de ortaya koymaktadır.
Okuma, İsrail kaynaklı metinlerin kendisinin ABD’nin tırmanmanın seyrini tam olarak kontrol edebilecek durumda görünmediği bir tablo çizdiği sonucuna varmaktadır: İran, çatışmanın maliyetini Washington’un bölgesel müttefiklerine aktarmaya çalışırken, ABD saldırılarını hesaplı ve sınırlı tutmaya çalışmakta ve Tahran’ı müzakereye zorlamak için askerî ve ekonomik baskıya bel bağlamaktadır.
Birinci: “İran Ürdün’e ateş açıyor ve nedeni İsrail’i kaygılandırmalı” başlıklı rapor
Yazar: Eli Klutstein, uluslararası ilişkiler uzmanı, Misgav Ulusal Güvenlik ve Siyonist Strateji Enstitüsü. ([1])
Makale, İran Devrim Muhafızları’nın son dönemde ateşini Ürdün’e yoğunlaştırmasını açıklama çabasından yola çıkmakta ve Haşimi Krallığı’nı, sanki Tahran’ın «atış poligonundaki ördeği» hâline gelmişçesine tekrar tekrar hedef yapan nedenleri sorgulamaktadır.
Makalenin sunduğu en önemli açıklamalardan biri, Ürdün’ün bölgedeki ABD kuvvetlerinin büyük bir kısmına ev sahipliği yapması ve kısa menzilli İran insansız hava araçlarının ve füzelerinin menzilinden uzaklaştırılması amacıyla bu kuvvetlerin bir kısmının buraya kaydırılmış olmasıdır.
Bu kuvvetler, savaşın önceki aşamasında Katar ve Suudi Arabistan da dahil olmak üzere Körfez ülkelerinde konuşlanmıştı; ardından ABD ordusu onları daha güvenli olacağı umuduyla geri mevzilere taşıdı.
Ancak bu düzenleme, hava savunması alanında Ürdün’ün kapasitelerinin sınırlı olmasından kaynaklanan temel bir sorunla karşı karşıyadır. Ürdün, bazı Körfez ülkelerinde bulunan Patriot sistemleri gibi gelişmiş füze savunma sistemlerine sahip değildir; bu nedenle önleme operasyonlarında büyük ölçüde ABD kuvvetlerine dayanmaktadır.
Yazarın bakış açısına göre bu durum, İran’a ABD kuvvetlerinin hazırlık düzeyini hedef alma ve böylece onlara yönelik daha geniş bir saldırının zeminini hazırlama imkânı vermektedir; buna ek olarak ABD askerleri arasında kayıplara yol açma imkânı da sunmakta ve aynı zamanda Ürdünlülere doğrudan bir mesaj iletmektedir.
İkinci: “Çatışmaya doğru: ABD ve İran mevzilerini tahkim ediyor ve saldırılarındaki güvenlik paylarını daraltıyor” başlıklı rapor
Yazar: Meir Ben-Shabbat, Misgav Enstitüsü Başkanı ve eski İsrail Ulusal Güvenlik Konseyi Başkanı. ([2])
Makale, ABD ile İran arasındaki çatışmanın karşılıklı yıpratmanın ötesine geçerek fiilî bir savaşa dönüşebilecek bir aşamaya yaklaştığını öne sürmektedir.
Bu değerlendirme, İsrail-Mısır çatışmasındaki tarihî bir emsale dayanmaktadır: O dönemde Yıpratma Savaşı’nın kesin olmayan sonuçları çatışmayı sona erdirmemiş, aksine üç yıl sonra 1973 Ekim Savaşı’nın patlak vermesiyle sonuçlanmıştı.
Yazar, iki tarafın, yani ABD ve İran’ın mevcut aşamada hemen hemen aynı inançtan, yani zamanın her birinin lehine işlediği inancından hareket ettiğini gözlemlemektedir.
ABD’nin bölgeye daha fazla savaş uçağı ve yakıt ikmal uçağı göndermeye hazırlandığına dair haberlerle eş zamanlı olarak ABD ordusu Merkez Kuvvetler Komutanlığı, İran hedeflerine yönelik yeni bir saldırı dalgasını tamamlamış; İran’ın karşılığı ise hızlı gelmiş, bu kez Ürdün’deki Akabe şehrini hedef almış ve etkisi İsrail hava sahasına kadar uzanmıştır.
Buna karşılık Trump’ın İran’daki çift kullanımlı hayati altyapıyı hedef alma tehditleri, o ana kadar sınırlı ve hesaplı olsa da fiilî adımlara dönüşmeye başlamıştır. Ne var ki tırmanmanın yönü açıkça belirgindi.
Makaleye göre, ABD’nin bölgedeki müttefiklerine odaklanan İran karşılığı, çatışmanın maliyetinde bir tür simetri yaratmayı ve Washington’u daha fazla tırmanmadan caydırabilecek bir denklem kurmayı amaçlamaktadır.
Üçüncü: “Havalimanları İdaresi Müdürü Ben Gurion’da uçuş iptalleri konusunda uyarıyor” başlıklı rapor, “Kan” yayın kuruluşu. ([3])
Metin, mevcut güvenlik tırmanması ortamında Ben Gurion Havalimanı’nın ABD yakıt ikmal uçaklarını kabul etmesinin doğrudan yansımalarını ele almaktadır.
Yayın kuruluşu, Havalimanları İdaresi Başkanı Ron Tal’ın, Ulaştırma Bakanı Miri Regev’in belirlediği ve mevcut güvenlik koşullarında İsrail hava sahasının kapatılmamasını öngören politikaya bağlı kaldığını vurguladığını bildirmiştir.
Tal, Havalimanları İdaresi’nin İsrail kamuoyu için son derece önemli bir sezonda hava sahasını açık tutmak için elinden gelen her şeyi yapacağını, havalimanlarının işletilmesi ve uçuş trafiğine ilişkin tüm işlemlerin güvenlik birimleriyle koordinasyon içinde yürütülmeye devam edeceğini vurgulamıştır.
Ancak bu görece olumlu tablo, Havalimanları İdaresi Genel Müdürü Sharon Kedmi’den gelen başka bir uyarıyla çatışmıştır. Kedmi, Ben Gurion Havalimanı’nın ABD Hava Kuvvetleri’ne ait daha fazla yakıt ikmal uçağını kabul etmek zorunda kalması hâlinde uçuş programının tamamını uygulayamayacağını vurgulamıştır.
Kedmi, ABD’ye ait yakıt ikmal uçaklarının hâlihazırda havalimanında ve başka mekânlarda bulunduğunu ve Hava Kuvvetleri ile koordinasyonun sürdüğünü açıklamıştır.
Ancak havalimanının tek bir ek yakıt ikmal uçağını bile kabul edemeyeceği ve ek bir uçağın gelmesinin uçuş iptallerinin başlamasına yol açacağı konusunda doğrudan uyarıda bulunmuş, kamuoyunu uçuş iptalleri ve gecikmeleri ihtimaline hazırlıklı olmaya çağırmış ve Ben Gurion’un sınırlı operasyonel kapasiteyle çalışan sivil bir havalimanı olduğunu vurgulamıştır.
Bu durum, Ulaştırma Bakanı Miri Regev’in ABD yakıt ikmal uçaklarının havalimanına inişine getirilen kısıtlamaları kaldırma kararının ardından gelmiştir.
Bununla birlikte Regev, Ben Gurion’da kalacak uçak sayısının taraflar arasında üzerinde anlaşılan sayıyla sınırlı olacağını, diğer uçakların ise sivil uçuş trafiğinin sürekliliğini korumak amacıyla Savunma Bakanlığı ile koordinasyon içinde orduya ait üslere taşınacağını vurgulamıştır.
Dördüncü: “ABD varlıkları ifşa ediliyor: ABD ordusu İsrail’deki üslerde ne saklıyor?” başlıklı rapor
Yazar: Avi Ashkenazi, Maariv gazetesi yazarı. ([4])
Metin, ABD’nin mevcut çatışmayı büyük bir temkinle ele aldığını ve bu aşamada başkent Tahran’ı hedef almaya ya da İran’ın yönetim kurumlarına ve siyasi ve askerî liderliğine doğrudan zarar vermeye yönelmeksizin, Hürmüz Boğazı’nda saldırılar düzenleyerek ve İran altyapısına büyük zarar vererek krizin belirtilerini tedavi etmekle yetindiğini açıklamaktadır.
Buna karşılık İsrail bir süredir gözlemci konumunda durmaya çalışmaktadır; metindeki değerlendirmeye göre ABD’liler de mevcut duruma hâkim olmaları nedeniyle İsrail’in tarafsız kalmasını tercih etmektedir. Bu nedenle İranlılar İsrail topraklarında ağır bir hata yapmadıkça, ABD ile İran arasındaki karşılıklı saldırıların bir süre daha devam etmesi muhtemeldir.
Yazar, saldırıların kapsamının genişlemesini ve şiddetinin bir miktar artmasını, ABD’lilerin Bender Abbas Limanı’nı hedef alma ihtimalini de dışlamamaktadır. Bu liman yalnızca İran’ın ana ve en büyük limanı değil, aynı zamanda Devrim Muhafızları’nın deniz komutanlığının merkezidir ve İran Hürmüz Boğazı’na uyguladığı ablukayı buradan yürütmektedir.
Yazar ayrıca İranlıları müzakere masasına getirmek amacıyla elektrik santrallerinin, trafo merkezlerinin ve bazı petrol ve gaz tesislerinin hedef alınması ihtimalini de gündeme getirmektedir; bu masada İranlıların nükleer silahlarından, Hürmüz Boğazı üzerindeki kontrollerinden ve belki de vekillerinden ve füzelerinden vazgeçmeleri beklenmekte, ancak bu hedefin fiilen gerçekleşmesinin pek olası olmadığı da kabul edilmektedir.
İsrail durumu yakından izlemektedir; yalnızca İran ile doğrudan çatışmada olası bir kötüleşmeye karşı değil, Lübnan, Suriye ve Gazze Şeridi gibi başka cepheler açısından da.
Rapora göre İsrail bir süredir İran’ın müttefikleri üzerindeki kontrolünü yeniden tesis etmek amacıyla onları güçlendirmeye çalıştığının farkındadır; İranlılar ise şu an için Hizbullah’ın Lübnan’daki ateşkesi ihlal etmesini engellemektedir.
Buna karşılık İsrail’in Beaufort ve Ali Tahir bölgelerindeki tüneller konusunda operasyonel kararlar alması planlanmaktadır; Lübnan hükümeti ise bu sığınakların yanı sıra Hizbullah’ın yer üstündeki altyapısının da imha edilmesiyle ilgilenmektedir.
Aktarılan tahminlere göre İsrail ordusu ay sonuna kadar yüzlerce binayı yıkacak; bu da Güney Lübnan’da sınırdan sarı hatta uzanan bölgede Hizbullah’ın altyapısı olarak kullanılan binalardaki yıkım oranını yaklaşık yüzde 100’e çıkarabilir; bu oran ilgili bölgedeki tüm binaların yaklaşık yüzde 70’ine denk gelmektedir.
Raporun sonunda yer alan tahminlere göre ABD’liler güneydeki askerî havaalanlarını yakıt ikmal uçaklarıyla doldurmuştur; İsrail ise bölgenin ABD kuvvetlerinin orada kalması için yeterince güvenli olduğunun farkında olarak gelişmeleri uzaktan izlemektedir.
Ruya Merkezi’nin Değerlendirmesi:
Farklı İsrail kaynaklarından gelen bu metinler, İsrail’in genellikle varsaydığı ABD gücü imajı ile sahada ortaya çıkan pratik kısıtlamalar arasında bir açık bulunduğunu ortaya koymaktadır.
ABD, kuvvetlerini yeniden dağıtmak ve bir kısmını Körfez’den Ürdün’e kaydırmak zorunda kalmış, ardından bu konuşlanmanın kendisinin Ürdün’ü İran karşılığı için doğrudan ve kırılgan bir hedef hâline getirdiğini görmüştür.
Ayrıca Ürdün hava savunmasında ABD kapasitelerine dayanılması, ABD askerî varlığının müttefikler için mutlaka tam bir koruma sağlamak anlamına gelmediğini, aksine onların topraklarını darbelerin karşılandığı ileri cephelere dönüştürebileceğini göstermektedir.
Sorun İsrail’in kendisinde daha açık biçimde ortaya çıkmaktadır; zira ABD uçaklarına, özellikle de yakıt ikmal uçaklarına bağımlılığın artması, ana sivil havalimanı üzerinde bir baskı yaratmıştır; öyle ki Havalimanları İdaresi Müdürü sivil uçuşları etkilemeden bu türden tek bir ek uçağı kabul edemeyeceği uyarısında bulunmuştur.
Böylece ABD varlığı İsrail’in sivil altyapısı üzerinde bir baskı unsuruna dönüşmektedir.
Ayrıca İsrail makalelerinin kendisi ABD’yi çatışmayı hızla sonuçlandırabilecek bir güç olarak sunmamakta; karşılıklı yıpratmadan, bu yıpratmanın fiilî bir savaşa dönüşme ihtimalinden ve sınırlı ve hesaplı ABD saldırılarından, buna karşılık İran’ın Washington’un bölgesel müttefiklerini hedef alarak maliyette simetri yaratma çabasından söz etmektedir.
İsrail açısından başka bir paradoks daha öne çıkmaktadır: İsrail gelişmeleri uzaktan izlerken ABD, ciddi bir saldırıya uğramadıkça İsrail’in doğrudan çatışmanın dışında kalmasını tercih etmektedir. Bu da ABD çıkarlarının İsrail’in İran üzerindeki baskıyı genişletme ya da çatışmayı daha üst düzeylere taşıma isteğiyle mutlaka tam olarak örtüşmediğini ortaya koymaktadır.
Böylece metin bütünüyle bölgesel denklemde açık bir değişime işaret etmektedir; zira çatışma artık ABD ile İran arasında sınırlı kalmamakta, Ürdün’e, Körfez’e, İsrail’e, Lübnan’a, Suriye’ye ve Gazze Şeridi’ne uzanan birbirine bağlı bir askerî baskılar ağına dönüşmektedir.
Buradan hareketle karşılıklı saldırıların sürmesi hâlinde denklem, bölgesel ilişkilerin yeniden düzenlenmesine doğru ilerleyebilir; öyle ki Körfez ülkeleri bölgeyi kapalı bir ABD nüfuz alanı olarak görmek yerine hem ABD hem de İran ile ilişkilerini yeniden değerlendirme zorunluluğuyla karşı karşıya kalabilir.
ABD askerî teçhizatının Ürdün’e ve «İsrail»e taşınması yalnızca lojistik bir tedbir gibi görünmemekte; İran’ın ABD üslerini ve tesislerini hedef alma kapasitesi karşısında Washington’un kuvvetlerinin konuşlanmasına ilişkin riskleri yeniden değerlendirdiğini yansıtmaktadır.
Bu durum şüphesiz Körfez ülkelerinde kaygılara yol açacaktır; zira ABD’nin, Körfez’deki müttefiklerini korumak bir yana, kendisini ve üslerini korumaktan bile aciz olduğu görülmektedir.
ABD korumasına tamamen bağımlı olmanın maliyetinin artması, özellikle askerî tırmanmanın uzun vadeli istikrar sağlamadığı anlaşılırsa, bazı Körfez aktörlerini İran ile daha geniş manevra ve temas alanları aramaya itebilir.
Daha geniş anlamda raporlar, bölgedeki ABD siyasi gerçekliğinin krizin tüm seyirlerini kontrol etme konusunda mutlak bir güç konumundan hareket etmediğine işaret etmektedir. ABD hâlâ büyük bir askerî üstünlüğe sahiptir; ancak diğer tarafların onun hesaplarını etkileyebildiği ve kararlarının maliyetini yükseltebildiği bölgesel bir ortamla karşı karşıyadır.
Dolayısıyla en önemli dönüşüm, mutlaka ABD gücünün boyutunda değil, bu gücü sahadaki durum üzerinde tam bir siyasi kontrole dönüştürme kapasitesinin gerilemesindedir.
Buna göre raporların ortaya koyduğu en önemli husus, çatışma cepheleri genişledikçe hasımların ve müttefiklerin ABD’nin hesaplarını etkileme kapasitesinin arttığıdır. Buradan hareketle süregelen dönüşümler, bölgede tek taraflı ABD kararının merkezîliğinin giderek gerilediği bölgesel denklemin yeniden şekillendirilmesinin başlangıcı olarak anlaşılabilir.
([1])https://www.misgavins.org/klutstein-iran-shooting-at-jordan/
([2])https://www.israelhayom.co.il/news/world-news/middle-east/article/21016685?
([3])https://www.makan.org.il/content/news/makan-news/p-11693/1079533/?
([4])https://www.maariv.co.il/news/opinions/article-1345983?
Ayrıca okuyun: Husiler Mısır’ı tehdit ediyor: Askerî müdahalenin riskleri ve bölgesel yansımaları | Aksa Tufanı’ndan sonra: İsrail provokasyonları Kahire’yi politikasını değiştirmeye itecek mi?



